| ฉบับที่
6/ 48 |
| |
สวัสดีค่ะ Quality news มีเรื่องราวที่อ่านแล้ว
"เพลิน" ผ่านการมองประเด็นที่เฉียบคมของ "ผู้เยี่ยมสำรวจ
HA หมายเลข 001" นพ.ปัญญา สอนคม ข้อคิดและคำคมของ "แคนาเดียน
ที่ชาวไทยรู้จักกันมากที่สุด" Anthony Wagemakers และข้อคิดการเชื่อมโยง
เรื่อง การพัฒนาคุณภาพกับประสบการณ์ของ "ผู้บุกเบิก HA ในประเทศไทย"
นพ.อนุวัฒน์ ศุภชุติกุล |
| |
|
| |
เมื่อสมัยเป็นเด็ก
เห็นคนอื่นเขาเล่นว่าวกันก็อยากเล่นกัเขาบ้าง ตอนนั้นไม่มีว่าวสวยๆให้ซื้อมาเล่นอย่างง่ายดายเหมือนทุกวันนี้
ถ้าอยากเล่นก็ต้องช่วยกันทำเอง ฝีมือตอนนั้นทำได้แค่ว่าวตัวหนักอึ้ง
หนาเทอะทะ วิ่งเท่าไหร่ว่าวก็ไม่ขึ้น
|
| |
| ครั้นเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ทำหน้าที่ส่งว่าวให้เด็กๆเล่นจึงได้เรียนรู้ว่า การเล่นว่าวนั้นจะบรรลุความสำเร็จอยู่
3 ขั้นจากเดิมที่เคยคิดว่า ความสำเร็จ คือ การที่เราพาว่าวขึ้นไปติดลมบน
และ ให้ลอยอยู่สูงที่สุด... ที่จริงเมื่อดึงขึ้นตอนนั้น เป็นขั้นที่ไม่สนุกแล้ว
เด็กๆจะรู้สึกเบื่อหน่ายที่ไม่ได้ทำอะไร สู้การลุ้นที่ว่าว่าวจะขึ้นสูงต่อไป
หรือ จะตกหัวทิ่มลงมาไม่ได้ |
| |
| ความสำเร็จ
ขั้นที่ 1 คือ การที่ทำให้ว่าวลอยขึ้นไปได้ เป็นขั้นที่ต้องออกแรงวิ่ง
หยุดวิ่งเมื่อไรว่าวก็ตกลงมาเมื่อนั้น เด็กบางคนไม่ต้องการอะไรมากกว่าความรู้สึกที่ว่า
เมื่อวิ่งไปแล้วเห็นว่าวของตัวเองต้านลมและลอยขึ้นบนอากาศ ถึงหยุดวิ่งแล้วว่าวตกลงมาก็ไม่เดือดร้อนอะไร |
| |
| ความสำเร็จขั้นที่
2 คือ การที่ว่าวขึ้นไปแตะขอบล่างของลมบน ด้วยความแปรปรวนของกระแสลมจะมีความไม่แน่นอนสูง
ถ้าลมมาว่าวก็จะลอยอยู่ด้วยตัวเอง ถ้าลมหยุดไป เราก็ต้องคอยกระตุกเบาๆ
เพื่อไม่ให้ว่าวตกลงมา สักพักก็จะมีลมมาพยุงให้ว่าวลอยสูงขึ้น ตรงนี้คือ
ความมันที่ได้ลุ้น |
| |
| ความสุขเกิดขึ้นตอนที่ว่าวทำท่าจะตกแล้วเรากระตุกให้มันกลับขึ้นไปได้อีกครั้ง
ถ้าเราผ่านขั้นตอนนี้ขึ้นไป จะเข้าไปสู่ระยะที่ราบเรียบ ไม่มีอะไรตื่นเต้น
แม้จะภูมิใจที่ว่าวขึ้นได้สูงกว่าคนอื่น แต่ก็ไม่สนุกเหมือนตอนที่ได้ลุ้น
หน้าที่ของเรา คือ คอยผ่อนสายป่านไปเรื่อยๆ |
| |
|
กลับมาดูการพัฒนาคุณภาพของโรงพยาบาล ผู้นำ คือ คนที่คอยวิ่ง คอยกระตุก
เพื่อให้เกิดการพัฒนา หรือ ยกระดับคุณภาพของโรงพยาบาล เปรียบเสมือน
ว่าว ที่ลอยสูงขึ้น |
| |
|
ในระยะแรก ผู้นำจะเหนื่อยมากในการหาวิธีการ ทำอย่างไร ว่าว จึงจะขึ้น
ต้องออกแรงมาก ถ้าหยุดเมื่อไร ว่าว ก็ตกลงมาที่พื้น บางคนเกิดความท้อแท้รู้สึกว่า
ท่าจะไม่มีหวัง ครั้นเห็นคนอื่นเริ่มทำได้มากขึ้น ก็กลับมาฮึดสู้อีกครั้งก็มี |
| |
|
พอเริ่มถึงขั้นที่ ว่าว เริ่มจะติดขอบล่างของลมบน ผู้นำจะรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น
ปล่อยมือได้มากขึ้น เห็นความสามารถและศักยภาพของเจ้าหน้าที่ ในการตอบสนองต่อสิ่งกระตุ้นจากภายนอกได้ดีขึ้น
แต่ถ้าผู้นำเผลอ หรือประมาทก็อาจจะเกิดการหยุดพัฒนาได้เช่นเดียวกัน |
| |
|
ลม คือ ตัวที่ช่วยให้ ว่าว ลอยอยู่ได้ เป็นการผ่อนภาระของผู้นำ กระบวนการตรวจสอบจากภายนอก
เช่น เสียงสะท้อนจากภายนอก ปัจจัยจาก Third party รวมทั้ง มาตรฐาน
HA ก็ทำหน้าที่เปรียบเสมือนลม ที่ช่วยให้องค์กรประสบความสำเร็จ |
| |
|
โรงพยาบาลบางแห่ง แม้ได้รับการรับรอง HA แล้ว ก็ยังมีโอกาสที่จะเกิดอาการถอยหลังได้
หากผู้นำวางใจไปให้ความสำคัญกับเรื่องอื่นๆ และไม่ได้ติดตามความก้าวหน้าในการพัฒนาคุณภาพ
กว่าจะรู้ตัวอีกครั้ง ว่าว ก็หัวทิ่มพื้นเสียแล้ว |
| |
|
ต่อเมื่อเกิดเป็นวัฒนธรรมองค์กร มีวัฒนธรรมของการเรียนรู้ วัฒนธรรมของการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง
เมื่อนั้นแหละองค์กรจะก้าวลิ่วไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้งโดยผู้นำมีหน้าที่คอยผ่อนสายป่านในระดับที่เหมาะสม |
| |
Tip : การบอกกับตัวเองว่า ฉันทำทุกอย่างดีที่สุดแล้ว
( I do my best ) คงไม่พอ
แต่เราต้องบอกกับตนเองได้ว่า "ฉันทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว"
(I do the right thing) |
|
แล้วพบกันใหม่สัปดาห์หน้าค่ะ สวัสดีค่ะ |